(نقل از وبلاگ همين‌جوری)
بیانیه اخیر میرحسین از حیث مخاطب متفاوت از بیانیه های پیشین او بود. میرحسین که همواره عادت داشت خطاب به مردم حرف بزند این بار پس از آنکه بر خلاف انتظار حاضر نشد قبل از عاشورا و یا بلافاصله پس از حوادث این روز اعلام موضع کند، روی خود را به سمت حاکمیت گرفته و با حاکمان سخن می گوید.

او ابتدا موقعیت خود را در جنبش سبز تشریح می کند. یک نفر همچون دیگران، نه رییس نه حاکم و نه صاحب اختیار جنبش. میرحسین تلاش می کند به حاکمیت نشان دهد که اعتراض مردم واقعی است و مربوط به خودشان. آنها مطالباتشان را پیگیری می کنند و خواسته هایشان را دارند، چه با میرحسین و کروبی  و خاتمی و چه بدون آنها.
 میرحسین در بیانیه هفدهم از خود دفاع می کند نه همچون متهمی در برابر قاضی عادل و داور بی طرف که چون مظلومی پیش روی حاکم ستمگر. او مدتهاست از سوی بوقها و منبرهای دولتی متهم می شود به ضدیت با ارزشها، به وابستگی به بیگانگان، به هم سخنی با منافقین، به اغتشاش کشاندن کشور، به...
او با سرِ بلند از خودش دفاع می کند. نه تنها از خود دفاع می کند که در عین حال طرف مقابل را متهم می کند به همه آنچه ادعایش را دارد.
میرحسین وقتی از ریختن خون بیگناهان و عزاداران در عاشورا حرف می زند و داستان حکومت علوی و خلخال را یاداوری می کند، دارد شجاعانه حاکمیت را به توهین به مقدسات و عدول از ارزشهای دینی متهم می کند. وقتی می گوید که کارت تبریکی برای انگلیس و آمریکا نفرستاده، هوشمندانه عملکرد مدعیان را به رُخِشان کشیده که نامه ها و پیامهای تبریکشان سرازیر آمریکا و اروپا و حتی اسرائیل شده و حالا نعل وارونه می زنند. وقتی خودداری صدا و سیما از پخش تصاویر خودداری مردم از خشونت و دعوت به جنگ و سخنان آتشین خطیبان رسمی جمعه و چهارشنبه را به یادشان می آورد، دارد نشان طرف مقابل و هواداران بعضا منصفش می دهد که اغتشاش و آشوب و خشونت از کجا به وجود می آید.
وقتی گروه منافقین را مرده می خواند و مشفقانه می خواهد که با رفتارهایشان آن را زنده نکنند، دارد خطی را نشان می دهد که چگونه با ندانم کار یا عدم صداقت صاحب قدرتان این گروهک فراموش شده دوباره مطرح می شود.
او خواسته هایش را و مطالبات جنبش سبز را که اینک به خاطرش آماج اتهامهای بی ربط شده اند، تکرار می کند. از صداقت حرف می زند، از نگرانی برای فساد موجود در اثر سوء تدبیرها، نگرانی برای عقب افتادگی اقتصادی و از دست رفتن استقلال کشور، از لزوم حفظ حریم خصوصی مردم، از لزوم قانونگرایی و برگشتن به اسنادی همچون چشم انداز بیست ساله و...
میرحسین در بیانیه خود تاکید دارد که مطالبات مردم پس از انتخابات به حق بوده و او خود باکی ندارد از اینکه حتی یکی از شهدای ملت در راه این مطالبات باشد اما با این حال همچون شهروندی دلسوز و نگران، راه برون رفت از این آبهای تیره را به حاکمیت نشان می دهد. یاداورشان می شود که مذاکره و توافق و قراردادی در کار نیست. جنبش پایان نمی پذیرد اما امید نجات هست و حاکمیت هنوز فرصت دارد که با اصلاح رفتار ناصواب خود آب رفته را به جوی بازگرداند.
میرحسین خود را تنها یک عضو جنبش دانسته و بیانیه اش را نیز از همین موضع نوشته است اما دفاع خود را شخصی نکرده. دفاعیه او دفاع از همه جنبش است. او به جای همه ما دفاع کرده و به جای همه ما حاکمیت را متهم کرده است.