خداحافظ شیخ! به شکوفهها، به باران برسان سلام ما را
آیت الله منتظری یکی از بزرگترین مراجع تقلید شیعیان اثنیعشری دیشب روی در نقاب خاک کشید. برای کسی مثل من که تصویری، تا حدودی خیالی، از عدل و پاکی و دانش و حقیقتجویی حوزویان، به خواندن درس دین کشاندم، مرحوم آیت الله منتظری کورسوی امیدی بود. خدایش بیامرزاد. از خلافآمد عادت، فقیهی که از زرادخانهی لقبپراکنی حکومتی "سادهلوح" لقب گرفت، یکی از بصیرترین فقیهانی از کار در آمد که ایران پسا انقلابی به خود دیده بود. رمز این بصیرت علاوه بر باهوشی مرحوم آیت الله منتظری، در صفای باطن او بود. او همیشه "حساس به ظلم" باقی ماند و مصداقی از این سنت الهی، و اگر نمیپسندی بگو طبیعی، بود که: اتقوا الله یعلمکم الله: تقوی (خویشتنبانی) بصیرت میآورد (چشم آدمی را در تشخیص حق و باطل باز نگاه میدارد). او کسی بود که در یک قدمی وصال با عروس هزار داماد قدرت (رهبر شدن) از سر صفای باطن با آن خداحافظی کرد. او دیشب در گذشت در حالی که تا آخرین روزها یاور مظلومان بود و خصم ظالمان. عاقبت به خیری، که هر روز و هر شب با دعا از درگاه جان جهان میطلبیمش، مگر چیزی غیر از این است؟ عاقبت به خیر شد.
ساعت به وقت این دیار قریب هفت صبح است. دیشب که حدود سه بامداد به رختخواب رفتم نمیدانم چرا احساس کردم که خوابم نمیآید. برخواستم و مشغول مطالعه شدم تا نیم ساعت قبل که خبر فوت این بزرگوار را ابتدا از چهرهنامهی (فیسبوک) مسیح علینژاد عزیز دریافتم.
هوای چشمهایم بارانی است. نیت کرده بودم رفتم ایران بروم قم به دیدن این بزرگوار. دکتر سروش اخیراً در لندن میگفت که مشغول پاسخ به جزوهی آیتالله است در نقد وحیشناسی وی. ندید آن بزرگوار این نقد را. ایران آزاد را هم ندید. هوای شفیلد برفی بود امشب و هوای چشمهایم بارانی.
چه سال ننگی بود این دو هزار و نه- هشتاد و هشت. ضجه نمیزنم، ماهبانو خوابیده است، نمیخواهم بیدارش کنم. چقدر سخت است خفه گریستن.
خدایا! بیامرزش اگر هستی. خدایا! نگاهی کن از سر لطف به این ملت بدبخت که گرفتار نمایندگان دروغین تو اند. هنوز تا طلوع وقت هست. شاید گفتماش به دوگانهای. طلوعی که آن شیخ پرصفا ندید. همو که هر چه ظلم بر او کردند همچون فولاد آبدیده شد. چقدر دوست داشتم از نزدیک ببینمش. آرزویی که حالا به گور خواهماش برد.
خدایا بیامرزش. بمنک و کرمک. حالا بانو برخواست دوگانهای بگذارد. اشکهایم را پاک میکنم.
