(نقل از ۴ ديواری)
رفتار کسی که خود را صاحب حقیقت معرفی می‌کند٬ طور دیگری است.

سؤال: معتقدید که در انتخابات تقلب نشده است؟ قبول. یک راه خیلی ساده وجود دارد که شما حقانیت ادعای خود را به نحو احسن اثبات کرده و از این طریق: اعتماد مخدوش شده را احیا کنید٬ باعث شرمساری دروغ‌گویان شوید٬ جلوی خونریزی و خراب‌کاری را بگیرید٬ مملکت را از آشوب و فاجعه حفظ کنید٬ از طریق رفع شکافی که بین ملت به وجود آمده است صلح و دوستی ایجاد کنید٬ و یکی از سهم‌گین‌ترین مشت‌های ممکن را توی پوز اوباما٬ مرکل٬ نتانیاهو٬ سارکوزی و سی‌ان‌ان زده٬ و اضافه بر آن به تاج ملکه‌ی جزیره‌ی انگلیس و نوکران ایرانی او بشاشید. این یک موقعیت تاریخی خوب و بی‌نظیر نیست؟

این راه حل ساده این است:
یک گروه بی‌طرف از اشخاصی که مورد توافق و اعتماد همگانی باشند تشکیل می‌دهیم که روند انتخابات را بررسی کند. گروهی شبیه به آن چه در فرهنگ ما به گروه «ریش‌سفیدان» یا «معمتدین» مشهور است و بنا بر سنت هزارساله در مواقع بحرانی نظیر امروز تشکیل می‌شود. به زبان امروزی: هیأت حقیقت‌یاب.
کسی که ادعا می‌کند که حقیقت را می‌گوید فورا با این راه موافقت خواهد کرد. هیچ دلیلی ندارد مخالفت کند. برعکس٬ بایستی با رضایت و خوشحالی آن را بپذیرد:

چهار نماینده از نامزدهای انتخاباتی به عنوان طرفین مناقشه
سه نماینده از طرف مراجع تقلید
یک نفر از وزارت کشور
یک نفر از شورای نگهبان
یک حقوقدان دانشگاهی و قاضی بی طرف
دادستان کل کشور
رئیس قوه قضائیه
رئیس سازمان بازرسی کل کشور

هیچ‌یک از اعضای چنین هیأتی به نظر نمی‌آید خدای‌ناکرده نامسلمان٬ از عناصر انقلاب مخملی٬ مزدبگیر انگلیس٬ عامل صهیونیسم٬ طرف‌دار دمکراسی آمریکایی یا تغییر رژیم باشد.

تصور کنید سخنگوی این گروه پس از بررسی اعلام کند: «هیچ تقلبی در کار نبوده است». آیا برای هیأت حاکمه جشن و سروری بزرگتر از این قابل تصور است؟ چرا هیأت حاکمه از این موهبت٬ از یک چنین «جشن الهی» واقعی صرف نظر می‌کند؟ از جشن پرفایده‌ای که باعث احیای اعتماد آسیب‌دیده٬ شرمساری دروغ‌گویان٬ پایان خونریزی و آشوب٬ ترمیم شکاف بین ملت٬ افشای توطئه قدرت‌های بیگانه٬ و بیمه‌ی ملت ایران در برابر دخالت آن‌ها خواهد شد. اما جواب مدعیان حقیقت این است:
- نمیشه!
[آیا این جواب کسی است که دوست دارد حقیقت آفتابی شود؟]
- چرا؟
- چون برای حل این اختلاف راهکارهای قانونی هست! همه باید از قانون متابعت کنیم!

 اگر بگویم «این قانون‌گرایی و پایبندی غیرمنطقی به قانون منو کشته»٬ اشتباه کرده‌ام. نه. مرا نکشته٬ اما باعث ریختن خون شماری از انسان‌ها شده است. و این فاجعه کوچکی نیست.